അത്ര ഭംഗിയിലല്ലാതെ.

അകാലക്രമത്തില്‍
ഓര്‍മ്മയില്‍ പെറുക്കിവെക്കുന്നു നിന്നെ.
നീയടുക്കിവെച്ച പാത്രങ്ങളും
ഇസ്തിരിയിട്ടുവെച്ച വസ്ത്രങ്ങളും
പൊടിതട്ടി വെച്ച പുസ്തകങ്ങളും പോലെ,
മാറാല തട്ടി എന്നെ സൂക്ഷിച്ച പോലെ,
അത്ര ഭംഗിയിലല്ലാതെ.
(ഇന്ന്‍ മാസിക, ഒക്ടോബര്‍,2015)

അജ്ഞാതഗോളത്തിലേക്കുള്ള ആദ്യവാഹനത്തില്‍

ഏഴാം നിലയില്‍ നിന്ന് ചാടാനൊരുങ്ങിയവളെ
ഒരു പക്ഷിയാക്കി പറത്തി വിട്ടു.
എത്ര ചാടിയിട്ടും അവള്‍ക്ക്  ഭൂമി തൊടാനായില്ല

വെള്ളത്തില്‍ ചാടാനൊരുങ്ങിയവനെ
ഒരു പരല്‍ മീനാക്കി
എത്ര മുങ്ങിയിട്ടും അവന്‍ പൊങ്ങി വന്നു

കുടിക്കാനൊഴിച്ച വിഷം വീഞ്ഞാക്കി മാറ്റിയതിനാല്‍
കുടിക്കുന്തോറും ലഹരി കൂടിവന്നു.
ജീവിതമെന്നപോലെ മരണത്തെയും മറന്നു.

പക്ഷേ പക്ഷികളും മീനുകളും മദ്യപരും
അവരെ കൂട്ടത്തില്‍ കൂട്ടിയതേയില്ല
മരിച്ചവരും ജീവിച്ചവരും ചേര്‍ന്ന്
ഭൂമിയില്‍ നിന്നവവരെ പുറത്താക്കി.
അജ്ഞാതഗോളത്തിലേക്കുള്ള ആദ്യവാഹനത്തില്‍
അവരെ കയറ്റി വിടാന്‍ തീരുമാനമായി.

(പടയാളി സമയം,സെപ്തംബര്‍ 2015)

പുകമരം

എന്തുയരം വരും ഏകാന്തതയ്ക്ക്
കവുങ്ങു തെങ്ങു പോലെ
ഒരു മരമാണെങ്കില്‍
മരത്തിന്റെ ഉയരം
എകാന്തതയുടെ ഉയരമാകുമോ
മരത്തിന്റെ നിഴല്‍
ഏകാന്തതയുടെ നിഴലാകുമോ?

ഏകാന്തമാണോ മരങ്ങളെല്ലാം
ചില്ലകള്‍ ചില്ലകളെ തൊട്ടുരുമ്മി
വേരുകള്‍ വേരുകളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച്
കാറ്റും മഴയും കൊണ്ട്
ഉടലുകള്‍ നനഞ്ഞു കിടുത്ത്
വെയിലത്തുണങ്ങിപ്പൊരിഞ്ഞ്
എകാന്തമാവുമോ മരങ്ങള്‍?

മുള്ളുകളാല്‍ കൂടിപ്പിണഞ്ഞു കിടക്കുന്ന
മുളങ്കൂട്ടത്തിന്റെ ഏകാന്തത
സ്വയം പല്ല് ഞെരിക്കുന്നത്‌ കേള്‍ക്കാം
കെട്ടിപ്പിണഞ്ഞു കിടക്കുന്ന പുല്ലിന്റെ ഏകാന്തത
ചുറ്റുപാടും പരക്കുമായിരിക്കും
കുറ്റിയില്‍ കെട്ടിയ പശുവിന്റെ ഏകാന്തത
അതിനെ കാര്‍ന്നുതിന്ന്‍ ഒരു വട്ടമാക്കും.

കവുങ്ങുകള്‍ തൊട്ടടുത്ത കവുങ്ങിനോട്
വര്‍ത്തമാനം പറയുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട് -
ഏകാന്തത പകുത്തു കൊടുക്കുകയാവണം.
കരിമ്പനകള്‍ ഒറ്റക്കുനിന്നലറും
തെങ്ങുകള്‍ തേങ്ങയും മടലും വലിച്ചെറിയും
വള്ളികളുടെ  ഏകാന്തത
പിരിയന്‍ ഗോവണിയുണ്ടാക്കി
അതില്‍ കയറിപ്പോകും.

തൃശ്ശൂര്‍ പൂരത്തിനു നടുവില്‍ നിന്നുകൊണ്ടൊരാള്‍
ഏകാന്തതയുമായി സല്ലപിക്കുന്നത്
മേളപ്പെരുക്കങ്ങള്‍ക്ക് തലകുലുക്കുന്നതിനിടയിലും
ഇലഞ്ഞിമരം ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് കണ്ടു.

വെട്ടിവീഴ്ത്തിയ വലിയോരേകാന്തതയെ
മഴുകൊണ്ട് വെട്ടിക്കീറി
അതിന്മേല്‍ കിടന്ന്‍
അഞ്ചരയടി ഏകാന്തത കത്തുമ്പോള്‍
ആകാശത്തോളം
ഒരു പുകമരം വളരുന്നതും
ഇതാ,ഇപ്പോള്‍ നോക്കിനില്‍ക്കുന്നു.

(കടപ്പാട്: ശാന്തം മാസിക,2014,സപ്തംബര്‍)

ഒട്ടകപ്പക്ഷിയെ കണ്ടിട്ടില്ല..

എന്റെ നാളിലെ പക്ഷിയല്ല
വീട്ടുപക്ഷിയും നാട്ടു പക്ഷിയുമല്ല
പണ്ടു തൊട്ടേ ഭാഷയിലുണ്ടാ പക്ഷി
ചെറുപ്പം തൊട്ടേ പുസ്തകത്തിലുണ്ട്
കാഴ്ച ബംഗ്ലാവിലുണ്ടെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്
സിനിമയിലും  ടെലിവിഷനിലും
അവഓടി നടക്കുന്നു
തലപൂഴ്ത്തി ലോകത്തെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു
ഒട്ടകപ്പക്ഷിയുടെ വേഷം കെട്ടി
അതിനെ പറ്റിക്കാന്‍ പോകുന്നൊരു പാവത്താനെ
ഒരു  സിനിമയില്‍ കണ്ടു*
അയാളാണ്   തീവിഴുങ്ങിപ്പക്ഷി.

കാണാതെയും
എന്നോടൊപ്പമുണ്ടാ പക്ഷി
തല മണലില്‍ പൂഴ്ത്തി നില്‍ക്കുന്ന എന്നെ
പക്ഷിയല്ലാത്തൊരാ പക്ഷി,
മൃഗമല്ലാത്ത മൃഗം
അദൃശ്യനാക്കി മാറ്റുന്നു.

ഗരുഡനും ജടായുവും വിഹരിക്കുന്ന
അതേ ശബ്ദ താരാവലിയില്‍
ഒട്ടകപ്പക്ഷിയും  ഓടി  നടക്കുന്നു
വല്ലപ്പോഴും  വലിയൊരു മുട്ടയിട്ട്
അതെടുക്കാന്‍ വരുന്നവനെ കൊത്തിയോടിക്കുന്നു .
____________
*സോങ്ങ് ഓഫ് സ്പാരോസ്-മജീദ്‌ മജിദി
(ഉള്ളെഴുത്ത്  ജൂലൈ 2014)

ശശികലയുടെ വീട്

ശശികലയുടെ വീടിനുമുന്നിലൂടെ  ബസ്സില്‍ പോകുമ്പോള്‍
ഇടതു വശത്തിരുന്നാൽ
മുറ്റത്തേക്ക് ഒന്നു പാളി നോക്കാം
അവള്‍ ചവിട്ടിക്കയറുന്ന ഒതുക്കുകള്‍
അവളഴിച്ചിട്ട ചെരുപ്പുകള്‍
അലക്കിയിട്ട അവളുടെ പാവാടയും കുപ്പായവും
ഒറ്റക്കണ്ണുകൊണ്ടെല്ലാം കണ്ടു തീര്‍ക്കും.
കോതിവലിച്ചെറിഞ്ഞ മുടിയിഴകള്‍
കൊഴിഞ്ഞു നിലത്തുവീണ പൊട്ട്
വെട്ടിയിട്ട നഖങ്ങള്‍
പാദസരത്തിലെ കൊഴിഞ്ഞുവീണ ഒരു മണി
മറെറ കണ്ണുകൊണ്ടതെല്ലാം പെറുക്കിയെടുക്കും.
അപ്പോഴേക്ക് ബസ്സ് ഇറക്കമിറങ്ങി വയലിലെത്തും.

തിരിച്ചുവരുമ്പോള്‍ രാത്രിയാവും.
കയറ്റം കയറുന്ന ബസ്സിൽ വലതുഭാഗത്തിരുന്ന്
അവളുടെ ഉറങ്ങുന്ന വീട് കാണും
ഇരുട്ടില്‍ അവള്‍ക്കുചുറ്റും ഒരു പ്രഭാവലയം
മിന്നാമിന്നിയായി പറന്നു നടക്കും
ബസ്സിനു പുറകേ കുറേ ദൂരം പറന്നു വരും

കാലത്ത് മുറ്റമടിക്കാന്‍ വരുമ്പോള്‍
ഉരുണ്ടു കളിക്കുന്ന രണ്ടു കണ്ണുകള്‍ കണ്ട്
അവള്‍ പെണ്മക്കളെ രണ്ടാളെയും വിളിക്കും
അമ്മയിന്നലെ കണ്ട സ്വപ്നത്തില്‍
മുറ്റത്തു കളഞ്ഞുപോയ
കണ്മണികളെന്നു പറഞ്ഞ് കോരിയെടുക്കുമ്പോള്‍
അവ  ആലിപ്പഴം പോലെ അലിഞ്ഞു പോകും
അമ്മയ്ക്ക് പ്രാന്തെന്ന് കുട്ടികള്‍ കളിയാക്കും
അതു ശരിയെന്ന് അച്ഛനും ഏറ്റുപിടിക്കുമ്പോള്‍
കളഞ്ഞുപോയ കണ്ണിനുടമയെ വിളിക്കാന്‍
അവള്‍ വീട്ടിനുള്ളിലേക്കോടും
കണ്ണടച്ചവളമര്‍ത്തുന്ന നമ്പര്‍
നേരം വൈകിയുറങ്ങിയ അയാളെ
ഒരു വിറയലായി ഉണര്‍ത്തും.

(കടപ്പാട്:ചന്ദ്രിക ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് ,15 മാര്‍ച്ച് 2014)

അളന്നു നോക്കുമ്പോള്‍

കുന്നു നിന്നേടം
ഇത്രവേഗമൊരു കുഴിയാവുമെന്ന്
കുട്ടിക്കാലത്ത്
ഒട്ടും കരുതിയില്ല
കുളം നികന്നപ്പോഴാണ്
അതിന്റെ ഇല്ലാത്ത ആഴമറിഞ്ഞത്

മാവുവെട്ടിയപ്പോഴാണ്
എത്രകുറച്ചു വേരു കൊണ്ടാണത്
ഉറച്ചു നിന്നതെന്നറിഞ്ഞത്
ഒരാളെ ദഹിപ്പിക്കാനുള്ള
വിറകാണാകെയെന്നറിഞ്ഞത്
നഷ്ടമായപ്പോഴാണ്
കൂടെയുണ്ടായിരുന്നത്
പ്രണയമായിരുന്നുവെന്നറിഞ്ഞത്.

അളക്കാത്ത ആഴവും ഉയരവും
പുറത്തറിയാത്ത വേരുകളും
അറിയാതെ കൂടെ നടക്കും പ്രണയവും
മതിയായിരുന്നു,
അത്ര മതിയായിരുന്നു.
...........................................
(ഇത്തിരി പഴയൊരു കവിത)

വാഹന പൂരുഷന്‍

ഞങ്ങളെ നീ മറന്നതു പോലെ
നിന്നെയും ഞങ്ങള്‍ മറന്നുപോകും.

രാത്രിയില്‍ അതേ വാഹനമോടിച്ച്
ആളൊഴിഞ്ഞ നഗരത്തില്‍
ഞങ്ങളല്ലാത്ത ഞങ്ങളുണ്ടാവും
അതേവഴിയില്‍
അതേ സ്റ്റോപ്പില്‍
നീയല്ലാത്ത നീ കൈ കാണിക്കും
വണ്ടിയിലുച്ചത്തില്‍ പാട്ടു വെക്കും
അതേ ഹിന്ദിപ്പാട്ട്.
വലിയ ചക്രങ്ങളും മുരളുന്ന യന്ത്രവും
ചായമടിച്ച ശരീരവുമായി
വാഹനമൊരു പുരുഷനാകും
ഹോണടിച്ച്,ഗിയര്‍ മാറ്റി,
ആക്സിലേറ്ററില്‍ ആഞ്ഞു ചവിട്ടി
ഞങ്ങള്‍ മാറി മാറി വണ്ടിയോടിക്കും...
അവസാന തുള്ളിയും അണ്ണാക്കിലിറ്റിച്ച്
ഒഴിഞ്ഞ വെള്ളക്കുപ്പി
ഒടിച്ചു ചുരുട്ടി വലിച്ചെറിയും.
വാഹനമോടിക്കൊണ്ടിരിക്കും.

മൈനസ് ഡിഗ്രി ദില്ലിയില്‍ നിന്ന്
മകരക്കുളിരിലേക്കോടിവരുന്നു
അതി വേഗത്തിലാവാഹനം.
കവിതയുടെ ഒരു കഷ്ണം ച്യൂയിങ്ങ് ഗം ചവച്ച്
തല പുറത്തേക്കിട്ട് പാടുന്നു ഞങ്ങള്‍:
പേരറിയാത്തൊരു പെണ്‍കിടാവേ
നേരറിയാത്തൊരു പെണ്‍കിടാവേ...

(തോര്‍ച്ച മാസിക/ജനു-ഫെബ്രു 2013)